Sevgili Kendim,

  Sevgili Kendim;

   Hayatta öğrenilecek acı tatlı pek çok şey var. Ve bizler hatalarımızdan dersler çıkararak, gerçek beni tanıyabiliriz. Eğer hatalarımız ve doğrularımızı reddetmek yerine onları kabullenirsek, kendimizin akıl hocası olmayı kabullenirsek; kendi kendimizin bilgesi olabiliriz. 

   Sonuçta hayata bir kez geliyoruz. Hayat; hem bir kuşun kanat çırpışı kadar kısa hem de bir kaplumbağanın yürümesi kadar uzun. ;)

   Laf aramızda, ben kanatlarımı çırpmaktan biraz yoruldum. Artık bir kaplumbağa gibi adımlarımı aheste aheste atıyorum. Çünkü hep başkaları için kanat çırptım. Başkaları için çabaladım. Başkaları istemese de başkaları için çabaladım.  Belki de beni en çok yoran, bu somut gerçeği göz göre göre reddetmek oldu. 

   Sanırım bir karar vermem gerek. Geç kalınmış bir karar. Kendim ve başkaları arasında bir seçim yapmalıyım. İlk kez kendimi seçiyorum.

   Başkaları için yorduğum kanatlarımı, kendimi yüceltmek için çırpmak adına inzivaya çekiyorum. Kaplumbağa hızında başlayan bu yolculuğumun, kanatlarım iyileştiğinde, beni yeni bir bene taşıyacağını biliyorum.

   Yaşanacakları tam anlamıyla bilemesemde, olacakları iyisiyle kötüsüyle kabulleniyorum. 

Ve sevgili kendim, senden gerçek bir ben yaratıyorum. 

Ve seni kocaman öpüyorum. :)

 Hikayelerime ulaşmak isteyenler için;